Frankenslag zaterdagochtend 8.50 uur

In een flits zie ik hem zitten. 5 parkeerplaatsen zijn gemarkeerd met rood zwart lint. Daarachter ingesloten een verhuiswagen en een verhuislift.  Door de verhuislift heen komt het beeld keihard binnen.

Een oude man, niet mager, rond gezicht en een platte pet op, zit op een houten bankje voor de voortuin. Een paar meter verderop staan 4 mannen te praten. Ze dragen blauwe werkbroeken en rood zwart geruite overhemden. Verhuizers. De man zit alleen op het midden van het bankje, en staart voor zich uit. Door zijn dikke brillenglazen zie ik blauwe ogen. Het is of ik een een intens eenzame en verdrietige leegte kijk.  Automatisch haal ik mijn voet van het gas. Mijn instinct schreeuwt tegen me.  Zet je auto aan de kant en ga bij die man zitten.  Ik moet naar mijn werk, en ben er al voorbij. Keer om dan! Tranen stromen over mijn wangen. De blik van de oude man sneed niet alleen dwars door mijn ziel, maar ook door mijn hart.  Read more

Roodwild spotten met de Junior Jagers in Zeeland

Ja, jullie hebben allemaal Camouflage aan natuurlijk, geen wonder dat ik jullie niet zag. Het is 6.05 in Burgh Haamstede, Ik ben straal langs ze gereden. Terwijl ik toch echt op zoek was naar een groepje mensen.  Door de Junior Jagers Zeeland is een ochtend burlende herten kijken georganiseerd, en als junior jager (en als mens) wil ik graag zo veel mogelijk zien en ervaren. Iedere kans is er een om ervaring op te doen, ook zonder geweer in de hand.

We gaan een pad over en komen bij een grote schuur, in de schuur is een kleine soort kantine. Dat verklaart de beloofde koffie! Ik heb bolussen mee genomen. Aart, een jonge jongen (ik vermoed zelf qua leeftijd Junior jager) onze “gids” voor vandaag is vast langs de bakker geweest. De bolussen zijn heerlijk warm en plakkerig. Beter dan dat zijn ze niet te krijgen.

In totaal zijn we (maar) met z’n vijven. Wat aan de ene kant jammer is, en aan de andere kant komt het goed uit. We passen met zn allen op de Gator, waardoor we ons een stuk sneller en makkelijker kunnen vervoeren door het duingebied. Door het stikdonker rijden we langs (en door) een aantal hekken. Het was om 5 uur nog helder, maar de bewolking zorgt er voor dat er nog minder licht is. Vaag is het pad te zien waar we overheen rijden. Achterin de bak, waar ik zit zie je niet waar je naar toe gaat. Je ziet alleen waar je bent geweest. Mijn doorgaans uitstekende richtingsgevoel laat mij dan ook volledig in de steek. Na een tijdje stoppen we voor wat liggen berkentakken.

img_2874Vaag zijn de contouren van de bomen te zien. Aart gaat voorop. Hij kent het gebied als zijn broekzak. Je leest wel eens over boswachters en jagers die ieder bosje in hun gebied kennen. Dit is er zo een. Feilloos loodst hij ons naar de top van de hoogste duin, midden in het gebied. De Vuurtoren op Nieuw Haamstede strijkt haar ligt over de duinen. We zijn goed op tijd, en blijven voorlopig zitten waar we zitten, tot het goed licht is.

In de verte horen wij een knorrend geluid. Dat is het! Daar zit er een! Fluisterend verteld Aart dat hij  al een dikke week iedere avond tot een uur of tien in het duin te vinden is, om te horen of de bronst al begonnen is. En dit is em! Ze zijn begonnen! Precies vannacht is het zover. Gespannen zitten we met zn vijven te luisteren. Er klinkt een bosuitje ( dat was een bosuil) en ik denk het typische geluid te horen van geweien die elkaar raken. Niet meer dan 3 tikken, en daarna niet meer. Ik zal wel ongelijk hebben gehad.

Read more

Realiteitszin

Ik ben verschrikkelijk onhebbelijk vandaag. Zaken gaan niet zoal ik wil. Dingen duren onnodig veel langer doordat anderen iets niet doen, en de wetenschap dat daar iets over zeggen averechts werkt maak mij boos, en vooral machteloos. Maar ik weet over boos zijn een ding zeker. En dat is dat boosheid altijd voortkomt uit machteloosheid. Nu is mij inhouden niet een van mijn sterkste kanten. Sterker nog, als ik mij 5 minuten heb ingehouden begin in langzaam trots op mijzelf te worden dat ik al zo lang niets zeg. (het was verschrikkelijk om met mij in de klas te zitten, ik ben er zo een die ALTIJD het antwoord door de klas brulde nog voor de docent de vraag had afgerond, en zo ben ik eigenlijk nog steeds. Alleen dan ben ik mij daar iets meer bewust van, zie de 5 minuten trots) Enfin. Dat niets zeggen duurde dus ongeveer het strijken van een overhemd.

Het is een moeilijk moment, dat moment dat je weet dat je ruzie krijgt, maar dat je ook niet meer niets kan zeggen om de lieve vrede te bewaren. De druk die er dan op staat maakt dat ik al mijn frustratie leg in de toon waarop ik het stekende onderwerp toch aan snijd. Nou, als je nog geen ruzie had om het onderwerp, dan heb je het dan zeker.

Je doet het zelf, maar toch ook weer een beetje niet. Voor je het weet sta je met tranen in je ogen wild te whatsappen op de Erasmusbrug. (ik moest ergens naar toe) je gromt tegen de groepswhatsapp die tussen de niet heel constructieve discussie heen komt, maar je kijkt toch.

” Goed nieuws, kanker is stabiel gebleven en mogelijk nog iets afgenomen. Krijg zo weer een onderhoudsbehandeling 🙂 ” Read more

Zeeziel Arie de Kool

19 Juli, 10 jaar geleden is zeer plotseling een zeilheld overleden. De plunjezak stond klaar om met vrienden de volgende dag naar Engeland over te steken, zijn laatste reis werd echter het 8 uur journaal, thuis op de bank. 

Wie deze zeilheld is? Zeilhelden zijn er in diverse maten. Arie de Kool was op papier meer fervent liefhebber dan held.

vaderjirjaRond zijn 30e bevond deze zoon van een Timmerman uit Slikkerveer zich door zijn werk (hij schreef in die tijd voor de Nieuw Rotterdamsche Courant, nu NRC) in “Hogere kringen” Zeezeilen was in die tijd nog een strikt elitaire aangelegenheid, en als communist had hij weinig op met “dat soort mensen” Maar ja, “dat soort mensen” deed toch verdomd leuke en vooral ook lekkere dingen, en je kon er ook heel aardig tot laat in de nacht mee discussiëren over, waar niet over eigenlijk? Ego’s werden een klein beetje opzij gezet, vriendschappen gesloten en de eerste mijlen gemaakt. Read more

Middelkerke Bastard

Via de zijkant van het perron, door een opening van de struikjes die dIMG_1707e rails van de weg scheiden schuifelt hij richting tramhalte. Hij wiebelt een beetje, en houd zich snel vast aan de railing van het perron. Geen stok of rollator te bekennen. Voor hem ligt het grint, dat de rails van de Kusttram van Knokke naar de Panne omlijst. Read more

Tering Bubbels

Na een oponthoud van zeker 4 uur omdat de brug defect was bij de Grevelingensluis (Bruinisse) en een forse regenbui, lachte de groene lichten en de open deuren van de Krammersluis ons hoog en donker toe. 18 meter 30, dat lukt zeker. Fenders naar buiten en met een glimlach kalmpjes de sluis in.

Ik geef training aan een Italiaanse vrouw, op de boot van haar en haar man. De angst was al wat minder aan het worden, en zo af en toe zag ik zelfs een grote glimlach. We waren de sluis die ze eng vond met goed doorgekomen, vol vertrouwen (in mij) staat ze bij de verstaging klaar met de achterlandvast.

bubbels krammersluizen

Voor ons vaart een beetje crèmekleurige oudere zeilboot van zo’n 32 voet, met een opa en zijn kleinkinderen. Hij vaart niet echt door en ik houd wat afstand omdat ik het maar half vertrouw en ruimte wil hebben om te kunnen manoeuvreren. In deze sluis hebben ze een briljant systeem om zoet en zout water te scheiden. Een bubbeltjes gordijn. (je schroef en je boot zijn gek op bubbeltjes, daar kunnen ze heel goed mee overweg) Read more

Kink in de kabel

IMG_0223
Zo ziet een losse popnagel er uit

Na de avonturen die de Cardo heeft gehad op weg naar NY, was een mastinspectie een goed idee. Gelukkig voor de heren die moesten lieren, kon dat direct samenvallen met het hermonteren van de voorstag.

Toen ik weer met beiden voetjes op de boot stond, kon ik niets anders dan het slechte nieuws melden dat de verstaging niet goed lijkt te zitten, en er diverse popnagels vervaarlijk los zitten op alle zalingen die (nog) niet los waren gekomen.  Dat is een raar gevoel. Aan de ene kant ben je blij dat je dat ziet, aan de andere kant is het niet echt een leuke mededeling. Al snel werd besloten dat de mast er af moest om alles echt goed te kunnen bekijken.  Dat soort grapjes vallen een klein

De 81 (!) jarige Rigger, wat een bonk ervaring!
De 81 (!) jarige Rigger, wat een bonk ervaring!

beetje in de categorie Duur en ongezellig. Maar wel nodig.  Gisteren is de mast er af gegaan, en is zij onderhanden genomen. De verstaging is juist gemonteerd, en alle popnagels zijn uit de zalingen geboord en vervangen door doorgestoken bouten. Die laten nu alleen nog maar los wanneer ze volledig zijn doorgecorrodeerd, en dat duurt op zn minst een stuk langer dan onze oversteek.

We hopen dat we vrijdag of zaterdag kunnen vertrekken, maar eerst moet de mast er weer (goed) op staan. Vanmiddag moet de kraan komen om alles weer te monteren, er komt echter ook een fijne depressie aan zetten, en er is een kans dat het niet lukt vandaag de mast er op te zetten. Spannend blijft het zeker!

Avontuur op JFK 1.0

Non flamable gas
Non flamable gas

Reizen geeft altijd meerdere dimensies avontuur. Je verwacht dat wanneer je een oceaan over gaat steken storm of lange windstiltes de omstandigheden zijn waar je later of zal vertellen. Die zullen vast nog wel komen, maar! Onderschat nooit het vermogen van Amerikanen om regels te volgen! Avonturen op JFK 1.0

Bij het inschecken, ben ik zo ontzettend slim geweest om aan te klikken dat ik “dangerous goods” bij me heb. Ik praat hier over 2 CO2 cylinders van 38 Gram, met een sticker “non flamable gas” er op. I’ll freeze that plane to the ground! Read more

Het is niet wat je denkt! (en ook zeker niet wat je verwacht)

Blijkbaar ben ik toch nogal gespannen. Op het moment dat ik besluit dat je prima vast een stukje over je reis tot nu toe kan tikken, voel ik mijn ogen zwaar worden. Ik zit in het vliegtuig en moet nog een uur of 2 vliegen. Tot nu toe verloopt de reis een soort van ok. Mijn idee was dus: Ik zorg dat ik op tijd ben, drink nog wat koffie met Harm en ga relaxt door. Het meenemen van het onderste profiel van de furler was geen geen enkel probleem!

Ondertussen overigens niet heel hard gestressed, in tegenstelling tot een mijnheer waar ik blijkbaar voorbij probeerde te komen (dat gaat ook zo lekker wanneer je als sardientjes door rijen heen wordt geperst. Hij had haast en een kinderwagen (waarom neem je die mee en waarom zo groot, ik was net toch echt al bij de OIMG_9929dd Sized Bagage) en had het helemaal gehad met mensen die voorbij zijn kinderwagen liepen. Tsja, je kan ongeveer 2 mensen dik staan, en naast jou wagen stond niemand maar excuses.Ondertussen had ik Rob (Delta Llyod) aan de telefoon, en terwijl ik de man van een, “waar heb je het over ik volg gewoon de rij, doe eens normaal, jij wil zo nodig kinderen en er mee gaan vliegen” repliek bedien, bedenk ik mij dat dat misschien niet de meest handige tekst is om tegen iemand te zeggen terwijl je je sponsor aan de telefoon hebt. Read more

Een man, weet niet wat hij mist

Met tranen in onze ogen houden we elkaar vast. Ik ben nog helemaal niet weg, maar het voelt al een week of ik een soort van weg ben. Niet echt, maar het gemis is ver voor vertrek begonnen.  Harm heeft terwijl ik mijn tas aan het pakken was, driftig zitten tikken, en vraagt of hij met mijn laptop mag printen.  (ik ben de techneut thuis)  Hij heeft twee brieven voor me geschreven, een voor in NY en een voor op het midden van de oceaan, met een presentje dat bij de brief hoort. Of andersom, daar kom ik in NY achter.

Het voelt raar om mijn geliefde achter te laten om een reis te beginnen met iemand die zijn grote liefde heeft verloren. Voor het goede doel. “Tegen kanker” Read more

1 2