Sector Maasbruggen hier zeiljacht Stabiele Factor.

Start jij de motor? Dan kijk ik of het kind blijft slapen. We liggen in de Veerhaven in Rotterdam, klaar voor vertrek naar Stellendam. Het dek is bevroren. De zon begint te schijnen. Job slaapt! Ook na het starten van de motor. Genietend van de opkomende zon en het even samen zijn varen wij de veerhaven uit en draaien de Maas op. Vanonder de Erasmusbrug komt een binnenvaartschip aan. Verder is het water leeg.

Pieeeeeep! Pruttel…. Ik probeer nog een keer te starten. NIKS! We hebben tij mee en worden godzijdank niet naar de brug gezet. “ok, als ik gang heb heb ik roerdruk en kan ik maneuvreren” Razendsnel overzie ik de situatie. Stuurboord is een ponton achter een aardig groot vrachtschip. Ik roep naar Harm. FENDERS NAAR BUITEN, LANDVAST ACHTER! Hij loopt naar voren. De bakboord landvast achter zit nog aan de kikker. Razendsnel maak ik deze los en leg hem aan stuurboord. “IK WIL DAT JE DE TWEEDE PAAL PAKT. NEE EERST ACHTER! “Ja heej rustig niet zo stressen”. Mijn geliefde heeft de nare gewoonte om als stress reactie de dingen voor zichzelf overzichtelijk te houden en dus (voor mijn gevoel) alles extra langsaam te doen. Verder ben ik nogal dwingend in dit soort situaties (Wat op zich mijn taak is, maar ik begrijp de weerstand) Met een gangetje van een knoop of 3 komen we af op het ponton. De eerste paal word gemist nog te ver weg. “Je moet de boot er naar toe sturen” DAAR WEET IK PAK DIE PAAL…. De tweede paal word niet gepakt. Nog 1 kans… Bam! Laatste kans in 1x raak! Negen ton ramt aan de landvast die ik gelukkig extra om de kikker had geslagen om de klap op te vangen. De stroom drukt ons naar voren en zo de zijkant tegen het ponton. Harm stapt af en legt de punt vast. De landvast ligt over de zeereling. Ik zie het voor mij hoe de scepters ombuigen. “Zo sloop je de zeereling” Het is niet vriendelijk maar ik moet het zeggen. Het mag opnieuw en nu onder de zeereling door. Pffffff! We liggen!

Tijdens het aanleggen hoorde ik vanuit de kajuit ingang een luid gejammer. Zodra we liggen vlieg ik naar binnen om de zoon te checken. Hij staat met een slaperig hoofdje in zijn slaapzak naast het bed. Hij lacht naar mij. Mamma!! “Mamma vind je een held, maar ze moet nu eerst de verkeersdienst waarschuwen en kijken wat er met de motor aan de hand is” Pappa gaat even met je spelen.

Met op rechts de ballentent. Gelukkig ken ik dit ponton van het RIB varen…
  • “Sector Maasbruggen hier zeiljacht Stabiele Factor”
  • Stabiele Factor hier Sector Maasbruggen
  • “Ik ben net de veerhaven uitgevaren en lig met motorpech aan het ponton voor de ballentent”
  • Stabiele Factor waar lig je?
  • “Ponton 210 schuin voor de ballentent”
  • Ah, voor de Ballentent. Begrepen, heb je assistentie nodig?
  • “Voor nu heb ik geen assistentie nodig. Ik ga eerst naar de motor kijken, ik wilde jullie waarschuwen dat we hier liggen”
  • Geen probleem, laat maar even weten of je assistentie nodig hebt.
  • “Sector Maasbruggen bedankt, ik laat het weten.

Ik haal de trap weg, en de motorkap. Heel moeilijk is het niet om het euvel te vinden. De hendel van de kogelkraan van de dieselleiding staat haaks op de leiding. WTF?! De dag ervoor heeft iemand anders dan ikzelf een kleine diesel lekkage verholpen. Ietwat wat ik prima zelf kan maar soms ben je liever lui dan moe. Normaal gesproken draai ik altijd de motor een kwartiertje voor vertrek, maar aangezien het kindje nog lag te slapen en wij dit tijdens het weg varen vooral zo wilde houden, hebben we zo laat mogelijk de motor gestart.

WTF? HOE DAN! Ja, zo doet hij het niet he!

LES 1: Zelf doen!

LES 2: Altijd andere controleren en er nooit op vertrouwen dat het wel goed zal zijn. Hoe ervaren de ander ook is.

LES 3: Een werkende motor is belangrijker dan je slapende kind!

  • “Sector Maasbruggen hier zeiljacht Stabiele Factor”
  • Stabiele factor hier de Maasbruggen
  • “De les van de dag is, je moet de dingen zelf doen”
  • Stabiele factor uw probleem is verholpen?
  • “Yep, het was de dieselkraan. Dan doet ie niet zoveel” Iemand anders had aan de motor gezeten”…..
  • Ja dan doet hij niet veel inderdaad!
  • “Normaal draai ik de motor een tijdje voor vertrek maar we hebben een klein kind aan boord en die wilden we laten slapen”. Ik blijf hier nog even liggen om zeker te weten dat de motor blijft draaien is dat ok”?
  • Laat het even weten wanneer je weer vertrekt. Patrouille boot 11 is naar jullie onderweg vanuit de Waalhaven en komt nog even bij jullie kijken.
  • “Wij blijven in ieder geval liggen tot we ze hebben gesproken en melden ons bij vertrek”
  • Dank voor het melden en tot straks
Doei doei! Bye bye!

De patrouilleboot is van veraf te zien en veroorzaakt een nasty hoeveelheid golven. Ik dacht even dat onze landvasten zouden breken of de kikker uit het dek zou worden getrokken en er zat echt wel speling op de lijnen. Het moet een mooi plaatje zijn geweest. Een gezinnetje in het ochtendzonnetje, kindje in zijn mini reddingsvestje met een banaan. Ik leg de situatie uit en ze wensen ons verder een goede trip naar Stellendam.

Met inmiddels stroom tegen zetten we de reis voort. En ff he. Wat is het toch onwijs gaaf om de Maas af te zakken en door de havens te varen op je eigen kiel (met werkende motor dan)

Houston we have a situation

Op dag een geen contact met Luc kunnen krijgen, nou ja, dan leg ik het wel voor hem klaar bij het hotel en zie hem in Bermuda?!  Ik hoop ontzettend dat dit geen voorbode is voor de rest van de reis. Vlak voor ik ga slapen pak ik de spullen vast om ze morgen in ieder geval te hebben. Eigenlijk geen idee waarom, maar opeens leek het mij een goed idee om te kijken of ik alles bij me heb…

 

 

De oude man en het bankje (2)

Tussen kerst en oud en nieuw door de weeks door Ambtenaren paradijs Den Haag rijden is als op een zondag door Staphorst, dus ik besluit mijn navigatie te negeren en voor de kortste weg te kiezen.  Raar weer was het. Mistig, vaag schemering.  Mild chagrijnig maar vermaakt door de serieus 1 ambtenaar die ik zag fietsen, rijd ik naar Scheveningen.

Ik draai zwierig de Frankenslag op en wat zie ik?!  De man op het bankje! Hij zit er! De man van de verhuizers! Hij zit op hetzelfde bankje… Voor hetzelfde huis! Met dezelfde beetje treurige blik, te wachten.  Onze blikken kruisen elkaar. Weer heb ik de neiging om te stoppen. Maar wat zeg je dan?

“Mijnheer ik ben zo blij u te zien! Ik dacht dat u met de verhuizers mee moest”! Ik heb er een stukje over getikt, en nu denken allemaal mensen dat u naar het bejaardenhuis bent om daar weg te kwijnen. Maar u bent er gewoon! Mijnheer, dat vind ik zo ontzettend fijn! ”  Dat zeg je dus niet. Dat kan ook helemaal niet, of, het kan wel, maar niet zonder dat de beste man het idee heeft met een waanzinnige te maken te hebben.

Blij rijd ik door naar mijn werk.  “Mijnheer, ik ben zo blij dat u daar gewoon op het bankje zat”!

 

Frankenslag zaterdagochtend 8.50 uur

In een flits zie ik hem zitten. 5 parkeerplaatsen zijn gemarkeerd met rood zwart lint. Daarachter ingesloten een verhuiswagen en een verhuislift.  Door de verhuislift heen komt het beeld keihard binnen.

Een oude man, niet mager, rond gezicht en een platte pet op, zit op een houten bankje voor de voortuin. Een paar meter verderop staan 4 mannen te praten. Ze dragen blauwe werkbroeken en rood zwart geruite overhemden. Verhuizers. De man zit alleen op het midden van het bankje, en staart voor zich uit. Door zijn dikke brillenglazen zie ik blauwe ogen. Het is of ik een een intens eenzame en verdrietige leegte kijk.  Automatisch haal ik mijn voet van het gas. Mijn instinct schreeuwt tegen me.  Zet je auto aan de kant en ga bij die man zitten.  Ik moet naar mijn werk, en ben er al voorbij. Keer om dan! Tranen stromen over mijn wangen. De blik van de oude man sneed niet alleen dwars door mijn ziel, maar ook door mijn hart.  Read more

Roodwild spotten met de Junior Jagers in Zeeland

Ja, jullie hebben allemaal Camouflage aan natuurlijk, geen wonder dat ik jullie niet zag. Het is 6.05 in Burgh Haamstede, Ik ben straal langs ze gereden. Terwijl ik toch echt op zoek was naar een groepje mensen.  Door de Junior Jagers Zeeland is een ochtend burlende herten kijken georganiseerd, en als junior jager (en als mens) wil ik graag zo veel mogelijk zien en ervaren. Iedere kans is er een om ervaring op te doen, ook zonder geweer in de hand.

We gaan een pad over en komen bij een grote schuur, in de schuur is een kleine soort kantine. Dat verklaart de beloofde koffie! Ik heb bolussen mee genomen. Aart, een jonge jongen (ik vermoed zelf qua leeftijd Junior jager) onze “gids” voor vandaag is vast langs de bakker geweest. De bolussen zijn heerlijk warm en plakkerig. Beter dan dat zijn ze niet te krijgen.

In totaal zijn we (maar) met z’n vijven. Wat aan de ene kant jammer is, en aan de andere kant komt het goed uit. We passen met zn allen op de Gator, waardoor we ons een stuk sneller en makkelijker kunnen vervoeren door het duingebied. Door het stikdonker rijden we langs (en door) een aantal hekken. Het was om 5 uur nog helder, maar de bewolking zorgt er voor dat er nog minder licht is. Vaag is het pad te zien waar we overheen rijden. Achterin de bak, waar ik zit zie je niet waar je naar toe gaat. Je ziet alleen waar je bent geweest. Mijn doorgaans uitstekende richtingsgevoel laat mij dan ook volledig in de steek. Na een tijdje stoppen we voor wat liggen berkentakken.

img_2874Vaag zijn de contouren van de bomen te zien. Aart gaat voorop. Hij kent het gebied als zijn broekzak. Je leest wel eens over boswachters en jagers die ieder bosje in hun gebied kennen. Dit is er zo een. Feilloos loodst hij ons naar de top van de hoogste duin, midden in het gebied. De Vuurtoren op Nieuw Haamstede strijkt haar ligt over de duinen. We zijn goed op tijd, en blijven voorlopig zitten waar we zitten, tot het goed licht is.

In de verte horen wij een knorrend geluid. Dat is het! Daar zit er een! Fluisterend verteld Aart dat hij  al een dikke week iedere avond tot een uur of tien in het duin te vinden is, om te horen of de bronst al begonnen is. En dit is em! Ze zijn begonnen! Precies vannacht is het zover. Gespannen zitten we met zn vijven te luisteren. Er klinkt een bosuitje ( dat was een bosuil) en ik denk het typische geluid te horen van geweien die elkaar raken. Niet meer dan 3 tikken, en daarna niet meer. Ik zal wel ongelijk hebben gehad.

Read more

Realiteitszin

Ik ben verschrikkelijk onhebbelijk vandaag. Zaken gaan niet zoal ik wil. Dingen duren onnodig veel langer doordat anderen iets niet doen, en de wetenschap dat daar iets over zeggen averechts werkt maak mij boos, en vooral machteloos. Maar ik weet over boos zijn een ding zeker. En dat is dat boosheid altijd voortkomt uit machteloosheid. Nu is mij inhouden niet een van mijn sterkste kanten. Sterker nog, als ik mij 5 minuten heb ingehouden begin in langzaam trots op mijzelf te worden dat ik al zo lang niets zeg. (het was verschrikkelijk om met mij in de klas te zitten, ik ben er zo een die ALTIJD het antwoord door de klas brulde nog voor de docent de vraag had afgerond, en zo ben ik eigenlijk nog steeds. Alleen dan ben ik mij daar iets meer bewust van, zie de 5 minuten trots) Enfin. Dat niets zeggen duurde dus ongeveer het strijken van een overhemd.

Het is een moeilijk moment, dat moment dat je weet dat je ruzie krijgt, maar dat je ook niet meer niets kan zeggen om de lieve vrede te bewaren. De druk die er dan op staat maakt dat ik al mijn frustratie leg in de toon waarop ik het stekende onderwerp toch aan snijd. Nou, als je nog geen ruzie had om het onderwerp, dan heb je het dan zeker.

Je doet het zelf, maar toch ook weer een beetje niet. Voor je het weet sta je met tranen in je ogen wild te whatsappen op de Erasmusbrug. (ik moest ergens naar toe) je gromt tegen de groepswhatsapp die tussen de niet heel constructieve discussie heen komt, maar je kijkt toch.

” Goed nieuws, kanker is stabiel gebleven en mogelijk nog iets afgenomen. Krijg zo weer een onderhoudsbehandeling 🙂 ” Read more

Zeeziel Arie de Kool

19 Juli, 10 jaar geleden is zeer plotseling een zeilheld overleden. De plunjezak stond klaar om met vrienden de volgende dag naar Engeland over te steken, zijn laatste reis werd echter het 8 uur journaal, thuis op de bank. 

Wie deze zeilheld is? Zeilhelden zijn er in diverse maten. Arie de Kool was op papier meer fervent liefhebber dan held.

vaderjirjaRond zijn 30e bevond deze zoon van een Timmerman uit Slikkerveer zich door zijn werk (hij schreef in die tijd voor de Nieuw Rotterdamsche Courant, nu NRC) in “Hogere kringen” Zeezeilen was in die tijd nog een strikt elitaire aangelegenheid, en als communist had hij weinig op met “dat soort mensen” Maar ja, “dat soort mensen” deed toch verdomd leuke en vooral ook lekkere dingen, en je kon er ook heel aardig tot laat in de nacht mee discussiëren over, waar niet over eigenlijk? Ego’s werden een klein beetje opzij gezet, vriendschappen gesloten en de eerste mijlen gemaakt. Read more

Middelkerke Bastard

Via de zijkant van het perron, door een opening van de struikjes die dIMG_1707e rails van de weg scheiden schuifelt hij richting tramhalte. Hij wiebelt een beetje, en houd zich snel vast aan de railing van het perron. Geen stok of rollator te bekennen. Voor hem ligt het grint, dat de rails van de Kusttram van Knokke naar de Panne omlijst. Read more

Tering Bubbels

Na een oponthoud van zeker 4 uur omdat de brug defect was bij de Grevelingensluis (Bruinisse) en een forse regenbui, lachte de groene lichten en de open deuren van de Krammersluis ons hoog en donker toe. 18 meter 30, dat lukt zeker. Fenders naar buiten en met een glimlach kalmpjes de sluis in.

Ik geef training aan een Italiaanse vrouw, op de boot van haar en haar man. De angst was al wat minder aan het worden, en zo af en toe zag ik zelfs een grote glimlach. We waren de sluis die ze eng vond met goed doorgekomen, vol vertrouwen (in mij) staat ze bij de verstaging klaar met de achterlandvast.

bubbels krammersluizen

Voor ons vaart een beetje crèmekleurige oudere zeilboot van zo’n 32 voet, met een opa en zijn kleinkinderen. Hij vaart niet echt door en ik houd wat afstand omdat ik het maar half vertrouw en ruimte wil hebben om te kunnen manoeuvreren. In deze sluis hebben ze een briljant systeem om zoet en zout water te scheiden. Een bubbeltjes gordijn. (je schroef en je boot zijn gek op bubbeltjes, daar kunnen ze heel goed mee overweg) Read more

Kink in de kabel

IMG_0223
Zo ziet een losse popnagel er uit

Na de avonturen die de Cardo heeft gehad op weg naar NY, was een mastinspectie een goed idee. Gelukkig voor de heren die moesten lieren, kon dat direct samenvallen met het hermonteren van de voorstag.

Toen ik weer met beiden voetjes op de boot stond, kon ik niets anders dan het slechte nieuws melden dat de verstaging niet goed lijkt te zitten, en er diverse popnagels vervaarlijk los zitten op alle zalingen die (nog) niet los waren gekomen.  Dat is een raar gevoel. Aan de ene kant ben je blij dat je dat ziet, aan de andere kant is het niet echt een leuke mededeling. Al snel werd besloten dat de mast er af moest om alles echt goed te kunnen bekijken.  Dat soort grapjes vallen een klein

De 81 (!) jarige Rigger, wat een bonk ervaring!
De 81 (!) jarige Rigger, wat een bonk ervaring!

beetje in de categorie Duur en ongezellig. Maar wel nodig.  Gisteren is de mast er af gegaan, en is zij onderhanden genomen. De verstaging is juist gemonteerd, en alle popnagels zijn uit de zalingen geboord en vervangen door doorgestoken bouten. Die laten nu alleen nog maar los wanneer ze volledig zijn doorgecorrodeerd, en dat duurt op zn minst een stuk langer dan onze oversteek.

We hopen dat we vrijdag of zaterdag kunnen vertrekken, maar eerst moet de mast er weer (goed) op staan. Vanmiddag moet de kraan komen om alles weer te monteren, er komt echter ook een fijne depressie aan zetten, en er is een kans dat het niet lukt vandaag de mast er op te zetten. Spannend blijft het zeker!